Η
ιστορία έχει αποδείξει ότι όσο η ανθρώπινη ύπαρξη δομείται πάνω στον
άξονα του ατομισμού και της ιδιώτευσης, τόσο οι κοινωνίες αποτελούν
εύκολα διαχειρίσιμα και κατευθυνόμενα υποχείρια για το εκάστοτε δίκτυο
εξουσίας. Σε μια κατάσταση πολυεπίπεδης συστημικής κρίσης όπως η
σημερινή, όπου επιπλέον το παγκόσμιο και εγχώριο πολιτικοοικονομικό
κατεστημένο μάς στερεί τα εργαλεία για να φτάσουμε στην προσωπική και
κοινωνική μας συνείδηση και αυτοπροσδιορισμό, οι επιλογές που μας
δίνονται είναι λίγες και συγκεκριμένες: να μείνουμε απαθείς και να
εξαντλήσουμε τη κοινωνική μας ύπαρξη και διεκδίκηση μέσα από την
εικονική πραγματικότητα μιας οθόνης, να απομονωθούμε από τους
συνανθρώπους μας και να επιδιώξουμε κάποια αυτάρκεια εγωκεντρικά και
αυτάρεσκα, ή τελικά να μάθουμε μοιρολατρικά να συμβιώνουμε με την
απογοήτευση και τον θυμό.
